Rootstime Magazine, Belgium, Live Album Review, July 2015

De vorige drie studio albums werden bij Rootstime positief onthaald maar nu krijgen we de gelegenheid om ook eens te proeven hoe Zoë Schwarz Blue Commotion het er live van afbrengt. Dit live album met als ondertitel “I’ll Be Yours Tonight” , lost alle verwachtingen in. We schreven vroeger al dat frontdame Zoë een uitstekende zangeres is want ondertussen ook al werd bewezen mat haar nominatie als beste zangeres, maar er is niet alleen dat gegeven. Samen met de prima gitarist Rob Koral vormt zij ook een meer dan degelijk duo songwriters. Het album an sich was eigenlijk niet gepland maar het optreden midden november vorig kjaar in de “Tuesday Night Music Club” was wel een opportuniteit en gelukkig voor de fans werd het uitgebracht.

De fantastische riff van opener “Your Sin Shines Rain” is de prima opener van deze twaalf nummers tellende release. Naast Zoë schittert Koral gewoontegetrouw maar ook de subtiele ondersteuning van Pete Whittaker op Hammond kan op onze goedkeuring rekenen. De stuwende drums van Paul Robinson maken het nummer mede tot al direct één van de hoogtepunten. Het is wat verrassend om hierna het jazzy aandoende Billie Holliday nummer “Fine & Mellow” te horen maar Zoë bewijst andermaal tot de beste zangeressen van haar generatie te horen!

De Hooker achtige versie van “Let Me Sing The Blues” is nog beter dan de originele versie die op het album “Exposed” weer te vinden is. Van dit nummer zijn we helemaal weg, de solo van Whittaker op de toetsen en Koral op de snaren zijn op zijn minst fascinerend te noemen! Laatstgenoemde knipoogt zonder aarzelen naar Jimmy Page en Zoë schreeuwt de longen uit haar ranke lijf. Het heerlijk stampende “Smile” krijgt een funky doorslagje met de gesmaakte blazersbijdrage van Ian Ellis op sax en Andy Urquhart op trompet. De ondersteuning van Si Genero is even kort als geslaagd te noemen.

Het met fantastische tempowisselingen gekruide “Angel Of Mercy” is nog één van onze favoriete songs op de plaat. Schwarz laat moeiteloos haar stembereik en inlevingsvermogen bewonderen in het, ook al, uitstekend tekstgeschrijf, drijvende nummer. “Liberated Woman” wijkt meer naar up tempo blues dan de country blues versie die we kenden van het origineel op “The Blues Don’t Scare Me”maar we misten hier wel de mondharmonika die daarop zo schitterde.

De jazzy ballade “We’ll Find A Way” valt vooral op door de passievolle zang van Zoë maar luister ook eens naar de oh zo gevoelige, gepaste ondersteuning op drums van Robinson, niet zo verwonderlijk als je weet dat de man jarenlang Nina Simone’s drummer was als zij tourde in Europa. Op het soulvolle, door de blazers gedreven “Say It Isn’t So” maakt Koral indruk met zijn gitaarsolo en Zoë is ronduit groots in de jazzy song “I Believe In You”.

Het finale trio wordt ingezet door “I’ll Do Anything” maar is wat ons betreft het minst geslaagde nummer op de uitgave. Wat haden we graag hier in de plaats “Come Home Sweet Baby” gehoord in plaats van deze song waarop ook de lang gesponnen toetsensolo ons niet weet te imponeren. Het doet echter geen afbreuk aan de algemene kwaliteit van de plaat. Die wordt afgesloten met het wat stevigere “Take Me Back” waar Koral nog eens alles uit de kast haalt. We hebben opnieuw genoten van deze plaat en met een totale speelduur van meer dan een uur weegt dat ene misstapje niet op tegen al de andere, het weze herhaald, zelfgeschreven nummers.

  • Rootstime.be
    • Words by: Luc Meert

    Tweets