Track Magazine, NL album review 'The Blues And I Should Have A Party' Aug 2018

‘Join this blues party, we all should’

“Inmiddels is dit al het 7e album in zes jaar van deze hardwerkende Britse band.
Zoë Schwarz is genomineerd als Female Blues Vocalist Of The Year voor de 2018 UK Blues Awards en dit album is genomineerd voor Best Blues Album. Voorwaar geen kattenpis dus!

De band bestaat dan ook uit zeer ervaren muzikanten met de hammond organist Pete Whittaker (The Wonder Stuff) en drummer Paul Robinson (20 jaar Nina Simone’s band). Ervaring verraad ook het spel van gitarist Rob Koral die tevens een groot aandeel heeft in de teksten. En dan Zoë Schwarz, een enthousiaste podiumzangeres met rauw randje; lekker.

Het album opent met het uptempo “Please Don’t Cheat On Me” wat de band tijdens de shows vaak als afsluiter speelt maar op dit album als starter inbrengt. Het maakt je direct nieuwsgierig en hongerig naar meer. De titelsong is een slow-blues die op het laatste moment in elkaar is gezet en toegevoegd aan de tracklist: deze routiniers spelen het echter alsof ze het al jarenlang op hun repertoire hebben staan. “You’ve Changed” is geïnspireerd door Billie Holiday, vol pijn en verdriet om wat niet meer is, een relatie die helaas helaas.... Zoë pakt je. “Way Down In The Caves” neemt je in ras tempo mee door de mijngangen van Zuid-Oost Londen waar topartiesten als David Bowie, Jimi Hendrix, Status Quo en Pink Floyd optraden: een mooi tijdsbeeld.

Even bijkomen met “Don’t Worry Blues”, een slow met een niet zo geïnspireerde tekst maar de muziek is zoooo lekker. Shout is dan weer een opzwepend en staccato gezongen nummer wat een mooi contrast vormt met “You Don’t Live Here Anymore”, een bluesballad vol verdriet over een stukgelopen relatie maar ook met hoop en moed, niet alles loopt immers slecht af.

Het poppy “My Handsome Man” is grappig, punt. Gelukkig is daar meteen Tell Me een snelle shuffle met heerlijke gitaar- en hammond-solo’s. “Don’t Hold Back” is een met veel power gezongen en gespeelde slow. “The Memory Of You” is een rocknummer over

verlies waarvoor Zoë haar inspiratie vond na het overlijden van haar moeder, melancholie met een mooi akkoordenschema en een goede groove. De tekst van Pete Feenstra op “Time Waits For No One” is volgens Zoë “stunning” en ik geef haar deels gelijk, een nummer over moderniteit, nieuwigheid en de meedogenloze klok die je niet terug kunt draaien en alsmaar voort tikt, blues? nee, maar je kunt er wel blue van worden. De afsluiting is voor u, de luisteraar waarmee de band afscheid neemt met een funky- sound met heldere hammond en goed gitaarwerk. En nu? Ik heb het album 3 of 4 keer beluisterd, de teksten mee gelezen....

Zoë is geen Nina, geen Janis maar schrijft samen met Rob en Pete Feenstra goede en hier en daar hele goede teksten, haar stem is bij vlagen lekker rauw en in ieder geval is ze erg enthousiast, daar word ik wel blij van. De musici Rob Koral, Paul Robinson en Pete Whittaker zijn echte pro’s die met inspiratie echt wat toevoegen aan dit album. Doen? Yep.”

Hans Vegers

“This is already the 7th album in six years of this hard-working British band.

Zoë Schwarz has been nominated as Female Blues Vocalist Of The Year for the 2018 UK Blues Awards and this album has been nominated for Best Blues Album. Surely no cat piss!

The band consists of very experienced musicians with the hammond organist Pete Whittaker (The Wonder Stuff) and drummer Paul Robinson (20 years Nina Simone's band). Experience also betrays the game of guitarist Rob Koral who also has a large share in the lyrics. And then Zoë Schwarz, an enthusiastic stage singer with a raw edge; yummy.

The album opens with the up-tempo "Please Do not Cheat On Me" which the band often plays during the shows, but on this album as a starter. It makes you immediately curious and hungry for more. The title track is a slow-blues that was put together at the last moment and added to the tracklist: these routers play it as if they have been on their repertoire for years. "You've Changed" is inspired by Billie Holiday, full of pain and sadness for what is no longer, a relationship that unfortunately .... Zoë takes you. "Way Down In The Caves" takes you at a rapid pace through the mines of South-East London where top artists like David Bowie, Jimi Hendrix, Status Quo and Pink Floyd performed: a beautiful picture of the times.

Relax with "Don’t Worry Blues", a slow with a not so inspired text but the music is sooooo nice. Shout is again a stirring and staccato sung song that forms a nice contrast with "You Do not Live Here Anymore", a blues ballad full of sadness about a broken relationship but also with hope and courage, not everything is bad after all.

The poppy "My Handsome Man" is funny, point. Luckily Tell Me is a fast shuffle with wonderful guitar and hammond solos. "Do not Hold Back" is a slow sung and played with a lot of power. "The Memory Of You" is a rock song about loss for which Zoë found her inspiration after the death of her mother, melancholy with a nice chord scheme and a good groove. Pete Feenstra's text on "Time Waits For No One" is "stunning" according to Zoë and I partly agree with her, a song about modernity, novelty and the ruthless clock that you can not turn back and keep typing on, blues? no, but you can turn blue. The closing is for you, the listener with whom the band says goodbye with a funky sound with clear hammond and good guitar work. And now? I have listened to the album 3 or 4 times, read the lyrics ....

Zoë is not Nina, no Janis but writes together with Rob and Pete Feenstra good and here and there very good texts, her voice is at times very raw and in any case she is very enthusiastic, that makes me happy. The musicians Rob Koral, Paul Robinson and Pete Whittaker are real pro's who really add something to this album with inspiration. To do? Yep.”

Hans Vegers

  • Track Magazine via Strictly Rhythm and Blues Breda
    • Words by: Hans Vegers

    Tweets